سپندارمذگان؛ روز عشق در ایران باستان فرخنده باد

گرامیداشت و آزادی زن در برگزیدن همسر در ایران باستان


زرتشت:

«و تو ای پورو چیست، ای جوان ترین دختر زرتشت از خاندان هچت اسپ. من که پدر تو هستم، جاماسپ را که یاور آیین مزداست از روی راستی و منش پاک به همسری تو برگزیده ام. اینک برو با خردت مشورت کن و در صورت پسندیدن او، با عشق پاک در انجام وظیفه مقدس زناشویی بکوش».

«یسنا - هات 53 - بند سوم»


پاسخ پوروچیست به پدرش پس از اندیشه ژرف:

«ای پدر، پس از ژرف اندیشی، من جاماسب را پسندیدم و دوست دارم و با ته دل به او مهر خواهم ورزید و او را به عنوان شوهر آینده خود مانند پدر و بزرگ تر و راهنمای خود خواهم پذیرفت. بشود که مزدا اهورا بخشش نیک اندیشی را همیشه بهره ما سازد.

« یسنا - هات 53 - بند چهارم»

جشن سده خجسته باد

من از تبار کورشـــم .... آزاده ای پر شورشم
پیکان تیــــــــر آرشم .... خون رگ سیاوشم
من کــــاوه آهنـــگرم .... تاب ستم نیاورم
از چرم پرچم ساختم .... تا بر ستمگر تاختم
از غرب از ماد آمـــدم .... از گلشن داد آمدم
ارژنگ پاک مادیـــــــم .... من پارتم و اشکانیم
من شیر مرد پارسیم .... موج خلیج پارسیم
اوج تـــــــــــــوان داورم .... من شاه بیت خاورم
اعجاز نظم توسـی ام .... شه نامه فردوسی ام
آن روز ایران را ببیـــــن .... برتر ز روم و مصر و چین
به سر شود این خاری ام .... زیرا که آریایی ام

جشن سَده، یکی از جشن‌های ایرانی، است که در آغاز شامگاه دهم بهمن‌ماه یعنی آبان روز از بهمن ماه برگزار می‌شود. جشن «سَدَه» بزرگ‌ترین جشن آتش و یکی از کهن‌ترین آیین‌های شناخته شده در ایران باستان است. در این جشن در آغاز شامگاه دهم بهمن‌ماه، همه مردمانِ سرزمین‌های ایرانی بر بلندای کوه‌ها و بام خانه‌ها، آتش‌هایی برمی‌افروخته و هنوز هم کم‌وبیش بر می‌افروزند. مردمان نواحی مختلف در کنار شعله‌های آتش و با توجه به زبان و فرهنگ خود، سرودها و ترانه‌های گوناگونی را خوانده و آرزوی رفتن سرما و آمدن گرما را می‌کنند. همچنین در برخی نواحی، به جشن‌خوانی، بازی‌ها و نمایش‌های دسته‌جمعی نیز می‌پردازند.

جشن سده یک جشن ملی ایرانیان است و اختصاص به یک دین و گروه ویژه ندارد.